KEESVANBAARDEWIJK.NL  GEDICHTEN

  
 
< terug

home

verder >

 

UIT DE BUNDEL ,,POGING TOT SPREKEN” (1964)

 

POGING TOT SPREKEN

Ik wil mijn vingers leggen
om de pols van mijn leven.
Ik wil de slagen tellen.
Ik wil alle bewegingen registeren
die door mij heen gaan.
Ik wil volledig zijn:
de diepte peilen,
de lengte meten,
de hoogte begroten.
Ik wil op het moment
mijn ervaringen op heterdaad betrappen.
En dan wil ik haastig
woorden bij elkaar schrapen
om alles kloppend te maken –

ik wil verzen schrijven –

Maar dat is toch onbegonnen werk:
zodra je met schrijven begint
houdt het vers op te bestaan.

 

ALS DIOGENES

Als Diogenes met zijn lantaren
zocht naar een mens
zo zoek ik naar een woord.
Niet een woord dat als zoveel andere
los is van zijn betekenis,
dat niet meer zegt wat het bedoelt te zeggen,
nee, ik zoek het woord,
het woord dat precies in zich sluit
wat tussen ons bestaat.
Noem het: liefde,
noem het: overgave,
noem het: vrede,
noem het: hervonden paradijs.
Deze woorden benaderen het,
maar het zijn niet de woorden die ik zoek.
Het woord dat ik zoek
is niet te vinden

het belangrijkste heeft geen woord.

 

DIT MAAKT ZO DROEVIG

Dit maakt zo droevig
dat wij geboren worden en weer sterven moeten.
Dat ons leven op de lange baan gelegd wordt
die zeker voortschuift naar het einde.
Onze dagen zijn geteld
en ons leven afgebakend.
O, de dag dat de woorden
geboorte, dood, lijden
verwaaide klanken zijn
en onbegrijpelijk.

 

ZO HOORT HET

Zo hoort het:
iedere ochtend Adam zijn,
Eva glimlachend bezien.
De tintel voelen in je lichaam
en popelen om het avontuur te beleven.
In je handen wrijven en nieuwsgierig denken:
wat zou God vandaag van plan zijn?
Zonder vrees de wereld ingaan en
in je vuistje lachen:
ha, iedere dag feest.

 

AVOND IN OUDDORP

De ontdane bomen
schudden verontwaardigd en droef
hun hoge, wilde koppen
in de avondwind.
In de verte kwaken kikkers.
In golven vloeit het geluid aan,
het klinkt of bedrijvige werkers
een ketting trekken over een lier.
De mensen slapen de slaap der rechtvaardigen.
De dag was lang en
tussen hemel en aarde
handenvol werk.
Daarna alleen een karig woord.
De wereld is hier stil en teruggetrokken.
Je zou haast zeggen dat God hier tastbaarder is –
Alhoewel men Hem schuw en meer op een afstand belijdt –
maar dat is natuurlijk niet waar.

 

JONA

Jona, weerspannige, rebel.
Je weet het wel, je weet het wel
dat je naar Ninevé moet gaan.
Je hebt je opdracht echt wel verstaan.

Jona, heb jij dan geen erbarmen
met die grote stad vol armen
die van God afzijdig leven?
Zou jij niet voor zijn woede beven

als die zich ontladen gaat
over de mensen op de straat,
over de groten, over de kleinen
moeten die alle voor eeuwig verdwijnen?

Jona, moet jíj niet van genade leven?
Is het je werkelijk om het even
of Ninevé dan ondergaat?
Preek, Jona, straks is het te laat.

 

 
Kees van Baardewijk   reageren?  naar het gastenboek  of  per email

   

< terug

boven ^

verder >

laatst gewijzigd: 15-6-2007

Overnemen van teksten is toegestaan met bronvermelding: www.keesvanbaardewijk.nl