KEESVANBAARDEWIJK.NWEBLOGARCHIEF

  
 

 

Archief 

6 januari - 29 december 2011

 

 

29 december 2011

9e  jaargang – nummer 16

   
DE VADERLOZE MAATSCHAPPIJ

Vader stinkt

Kalkten studenten op Parijse muren in de jaren '70 en '8o van de vorige eeuw.
Vader met zijn inhoudsloze machtsaanmatiging… weg met hem.
Het is oorlog in Parijs en in andere wereldsteden.
Opstand, geweld en agressie. Beklemmende beelden om te zien op tv. Ook die van heftige tonelen in ons land bij de Amsterdamse krakersrellen. En dan Den Haag op 30 april 1980,: angstaanjagende beelden van haat en woede tegen overheid en gezag op wat een schitterende dag had moeten zijn.
Gíng het, in het algemeen gesproken, wel om meer woonruimte alleen, om een stickie, om abortusvrijheid alleen? Nee, de motivatie was vooral behoefte aan revolutie, chaos, afbraak. Het was een stormloop op de vader als symbool van het Huntemann.jpg (39466 bytes)gezag, een poging tot móórd op de vader en op de Vader. Zie G. Huntemann in ,,Geen God en geen vaders(s)" (Vuurbaak 1980).
Wat die strijdbare jeugd wilde was: breken met het traditionele gezinspatroon.
Gezagsloosheid, nú, een nieuwe geborgenheid in collektief en commune.Weg met die vermolmde normen en waarden.
Huntemann: ,,Deze revolutie had haar eigen uur, het uur van de lege kerken, de uiteenvallende gemeenten en het prijsgeven van de belijdenissen."

DE FALENDE VADER

Vanwaar die behoefte om de Vader om te brengen?
Veel vaders faalden. Ze ontleenden hun autoriteit aan hun gebrekkige zelf i.p.v.
aan Hem van Wie vaderschap geleerd moet worden. Een veruiterlijkt christendom had het geloof tot een inhoudsloos consumptieartikel gedegradeerd. En dan niet te vergeten: het masculinisme van W.O.2 - met Hitler als Führer en een eindeloze sleep führertjes achter zich aan - had sporen achtergelaten. De Leider had verloren, de leidertjes hadden verloren en de echte Machtige… die had in Auschwitz werkeloos toegekeken.
De revolutionairen vertrouwden op zichzelf alleen. Op gevoel alleen. Regels, nou ja
als ze dan maar niet afkomstig waren van de vader en van de Vader. Er werd Godsmoord gepleegd en als God er niet is mag alles.

HET BEGON IN DE ZESTIGER JAREN

We moeten een stap terug. De zestiger jaren zijn van enorme betekenis geweest als het gaat om heftige geestelijke en maatschappelijke veranderingen.
Sluinerende twijfel aan Gods aanwezigheid werd openlijke twijfel of ontkenning, Nederland, een land in een stuurloze, onzekere tijd seculariseerde. Werd een land van materiële mateloosheid. Veel bloeide maar de ziel leed schade.
Er was onvrede over deze wereld, ontworteld, ontluisterd. Waar is het woord dat inhoud heeft? Waar is het grote ideaal? Waar zijn de vaders? Maar het vaderschap is aangevochten. "Vader is van zijn voetstuk gevallen.". In de ogen van veel feministische vrouwen kunnen mannen weinig goed doen ,,Mannen zijn laffe, bekrompen, egoïstische, kinderachtige orgasmenjagers" ( Renate Dorrestein, Keefmanlezing, 1987, 's Hertogenbosch).  Nee, dan vrouwen. Zij staan zelbewust ergens voor. "Wij vrouwen eisen."

A.Rosenberg zegt, dat een beschaving die op zijn eind loopt, steeds ertoe neigt zich op de moederlijke oergrond terug te trekken."
Er is vadermoord gepleegd. Maar, gelukkig, moeder is er nog. Alleen, was het matriarchaat na de moord op de vader niet een vervanging, dat lijkt ook weg te vallen. Is moeder ook niet vaak afwezig doordat ze buitenshuis moet werken? Moet je langzamerhand niet spreken van een ouderloze in plaats van een vaderloze maatschappij? Een verweesde samenleving?

Veel mannelijk falen, maar lieten de mannen zich terug roepen naar de Vader, de bron van waarachtig Vaderschap? Nee, mannen hebben zich teruggetrokken, zijn gevlucht. Ook in verslavingen. En iemand schreef zoiets als: neem mannen hun prestige en zelfbewustzijn af en het excessieve drinken neemt toe. En de t.v.-kijkdrang en de pornoverslaving.

Maar mensen, vooral jonge mensen, hebben een oriëntatie nodig willen ze niet verdwalen. Mannenhoon, maar de wal keert het schip. Zangeres Anouk vertelt aan journalist Van der Linden dat haar eigen vader haar niet wil kennen. ,,Misschien moet ik wel wereldberoemd worden om er voor te zorgen dat mijn vader mij ziet. Nou, dan maar wereldberoemd."
Uitspraken als deze zijn er talloos veel.

Het begon in de zestiger jaren en er is geen eind meer aan gekomen.
Weg met de vader, met leiding en structuur. Weg met trouw en oog voor de zwakke.
En daar gaan ze, de verloren kinderen van deze wereld. Zonder een warm thuis, zonder voorbeeld, zonder leiding, zonder liefde, zonder bewondering voor het goede en mooie, zonder een weg die omhoog voert. In een vaderloze maatschappij. Soms agressief en gewelddadig. Denk ook aan Engeland. Je hart huilt er om.
Wij die de vaders zijn en de opa' s, en de moeders en de grootmoeders , die de Vader kennen. Laten we bidden voor diw schapen zonder Herder,, laten we vindingrijk zijn in het helpen en in het stimuleren om te helpen.

Wie belangstelling heeft voor een uitgebreider versie van dit artikel mail mij. 

   

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

15 december 2011

9e  jaargang – nummer 15

   
DIT MOET U ECHT LEZEN

blond-brutaal.jpg (90667 bytes),,Ho, ho", zegt u misschien terecht ,,Ik maak zelf wel uit, wat ik lees." Nou ja, dan raad ik u lezing van harte aan. Waarom gaat het? Om het volgende boek:

BLOND BRUTAAL EN BIDDEN. 
Waarom ik (nog steeds) katholiek ben. Van Mariska Orbán.

Een fascinerend boek van een bevlogen vrouw… Op een warme en sympathieke toon licht ze haar geloof toe dat ze iedereen gunt die warmte en een woonplaats zoekt bij God.
Mariska Orbán werd (nog maar 34), vanwege haar grote journalistieke kwaliteiten hoofdredacteur van het Katholiek Nieuwsblad. Ze haalde de pers, of beter, de pers haalde haar, toen ze geweldig in aanvaring kwam met kamerlid Jeanine Hennis over miskraam en abortus.
De schrijfster kreeg bakken smaad over zich heen vanwege haar anti-abortus- standpunt.
Ze verdedigt zich liefdevol en opvallend bekwaam. Ze heeft een groot talent om dingen overzichtelijk en inzichtelijk te maken. En haar enige norm is het Woord van God. Ze begint met de tekst: ,,Verkondig het Woord, dring aan te pas en te onpas, weerleg, berisp, bemoedig, in één woord, geef uw onderricht met groot geduld (2 Tim.4: 2-4).
Het is onvoorstelbaar wat er leeft onder een deel van de Nederlanders als het gaat om kwetsen, vernederen en bedreigen.
De katholieke kerk is niet alleen maar schandalen, er wordt ook groot en oprecht geloof gevonden. Wie begaan is met de samenleving die er in zoveel opzichten zo ellendig aan toe is, leze dit boek. De inhoud blijft je lang bij.

NOG EEN BOEK DAT JE LANG BIJBLIJFT

Drs. Els J. van Dijk - De hunkerende generatie. De leefwereld van jongeren.
Als ouderen zie je van jongeren meest alleen de buitenkant en die maakt je niet altijd vrolijkgestemd.
hunker.jpg (55027 bytes)(Dit betekent natuurlijk niet dat het doen en laten van vertegenwoordigers van andere generaties zo moedgevend is).
Maar hoe zijn jongeren werkelijk? Loop je als oudere niet het gevaar dat je verkeerd peilt en dat je teveel generaliseert? Hoe zijn jongeren echt?
Iemand die het volste recht van spreken heeft is drs. Els van Dijk, directeur van de Evangelische Hogeschool te Amersfoort. Omgang met jongeren is haar dagelijks werk.
Als introductie neem ik de conclusie over na het eind van het hoofdstuk ,,Belevingscultuur".

,,Onder al het uiterlijk vertoon van jongeren, van hun gadgets, blingbling tot het uit hun dak gaan, zit het diepe verlangen naar bevestiging en erkenning. Ze zijn op zoek naar hun identiteit en naar de zin van dit leven. In die zoektocht lijken zij te weinig klankborden te vinden in voor hen inspirerende volwassenen en identificatiefiguren. Sterker nog: zij lijken te verdwalen in de veelheid van de dingen die op hun pad komen en in de chaos die deze wereld creëert."
Ieder die hart heeft voor jongeren, zou dit boekje moeten lezen.

O KERSTNACHT, SCHONER DAN DE DAGEN

Rei van treurenden

O Kerstnacht, schoner dan de dagen.
Zo'n … arts hoe kán hij 't licht verdragen,
dat in die nacht zo helder blinkt.
Hij wordt gevierd en aangebeden,
zijn hoogmoed luistert naar geen reden,
hoe fel die in zijn oren klinkt.

Hij zwoegt om d'onnozele te vernielen,
door 't moorden van onnozele zielen.
En wekt een roep en hulpgeschrei.
Hij doodt zo'n hulpeloze stakker
en maakt de geest van Rachel wakker
die waren gaat door beemd en wei.

Wie hoort die arme stumperds kermen?
Wie zal zich over hen ontfermen?
De slachter trekt met grove rukken
het kind en snijdt het ruw aan stukken.
En wat bestemd was om te leven
wordt hard en harteloos uitgedreven.

Jij trieste vrouw met diepverdriet
omdat pril leven je verliet,
jij blijft met lege handen staan,
geschokt, alleen en diep ontdaan.
Maar verliet de vader je zonder erbarmen,
er is een Vader die je wil omarmen.

   

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

8 december 2011

9e  jaargang – nummer 14

   
boek kleine vlinder anders3.jpg (40773 bytes)NU VOOR EEN OPRUIMPRIJS

Kees van Baardewijk - KLEINE VLINDER

De vijftigjarige Annemarie van Galen schrijft een fictieve brief aan Elsje van Gorcum, die als kind omkwam in het verkeer.
Toen dat gebeurde waren zij beide dertien jaar.
Annemarie heeft al die jaren getreurd om de dood van haar ,,harsvriendinnetje", aan wie zij geen enkele tastbare herinnering mocht bewaren.
Door een belangrijke ontmoeting komt er een wending in haar leven.

Uit recensies:
,,Voor mensen die een onverwerkt verdriet meedragen, kan deze uitgave bemoedigen en troosten.."
,,Voor mensen die rouwen of een onverwerkt verdriet met zich meedragen kan Kleine vlinder heel belangrijk zijn. Het is dan ook zeker de moeite van het lezen waard."
,,Een klein maar ingrijpend boekje."
,,Voor velen zal dit boekje een verademing betekenen om weggestopt verdriet een plekje te geven."
,,Een juweeltje."

Wanneer u € 4,30 overmaakt op bankrek.370212037 Rabo, ten name van v..Baardewijk Apeldoorn, wordt het boekje u toegezonden.

MUZIEKLIEFHEBBER?

Ga eens naar http://grooveshark.com 

   

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

1 december 2011

9e  jaargang – nummer 13

   
VOOR WIE HEFTIGE PIJN KENT

genezing.jpg (65560 bytes)Er zijn veel mensen die weten wat heftige pijn is. Soms zijn ze de wanhoop nabij en schreeuwen bijna: ,,Hoe kan ik zo verder gaan? Waarom God, verlost U me hier niet van?"
Wie op bijna ondragelijke manier lijdt aan pijn is Joni Eareckson Tada. Ruim veertig jaar geleden raakte ze ten gevolge van een duikongeluk vanaf haar nek verlamd.
Pijn, pijn, lijden zonder einde.
Zij schreef het boek ,,Een plaats van genezing" - Worstelen met het mysterie van lijden, pijn en Gods almacht.
Joni heeft niets met met bijbelse betweters die zeggen: ,,Er is zeker een zonde in je leven, dat je maar niet geneest!" of ,,Heb jij eigenlijk wel geloof genoeg?" Ze vraagt ook niet: ,,Bent Ú nou een God van liefde?" Nee. Ze wil Gód mét zijn erbarmen en mededogen, die mee leeft en mee lijdt, wiens eigendom ze is. 
God zegt: ,,Ik heb je tranen gezien en die zúllen verdwijnen." En dat gelooft ze.

Ik zou graag handenvol citaten geven uit dit wonderbaarlijke, bemoedigende boek, maar ik houd het bij de hoofdstuktitels:
Verslag van uit de frontlinies / God en genezing: Wat is nu eigenlijk de échte vraag? / Genezer …en Heer / Wat levert mijn pijn op? / Hoe kan ik zo nog verder gaan? / Hoe kan ik Hem verheerlijken? / een verandering van perspectief / Ultieme genezing / Lijden …en oogst / Dank U, God, voor deze rolstoel.
De grote Packer schreef: o.a.: ,,Dit geweldige, wijze boek over het al dan niet ontvangen van genezing is uitzonderlijk." En Dr. R.C. Sproul: ,,Het lezen van Joni's boek, Een plaats van genezing, is te vergelijken met het hebben van een goed, diepgaand gesprek met haarzelf. Ze is eerlijk, opgewekt, bijbelgetrouw, scherpzinnig en toegewijd aan God en zijn waarheid. Joni toont ons Jezus zoals bijna niemand dat kan en moedigt ons aan om Hem te gehoorzamen en te volgen, wat onze omstandigheden ook zijn."

Dit boek is vorstelijk uitgevoerd, kost € 19,95 en is uitgegeven door Novapres, Hoenderloo (www.novapres.nl). Het ISBN is 978-90-6318-291-5.

   

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

24 november 2011

9e  jaargang – nummer 12

   

Klezmerband 'Jofel' uit Elburg bestaat 2 jaar! In het voorjaar van 2009 staken een aantal muzikanten de koppen bij elkaar en voelden zich geïnspireerd om Klezmer te gaan maken. Sindsdien is veel gespeeld en met ongelooflijke, lol! Er is ook het nodige opgetreden, in de Elburgse Sjoel en op feestjes en blijft de Klezmer onze grote liefde!

Klezmer, verbasterd van het Hebreeuws voor 'muzikant', is van oorsprong Joodse muziek met soms zang in het jiddisch, ontstaan in Oost-Europa: een mengeling van balkan-, zigeuner- en joodse muziek, waarin ook dansstijlen als polka, wals, tango en mazurka terug te herkennen zijn. Voordat de naam 'Klezmer' bedacht werd, werd de stijl bruilofts- of jiddische muziek genoemd. Sinds de pogroms in Oost-Europa zwermden de (meestal Chassidische) Joden over de hele wereld uit en ondervond de Klezmer in het Amerika sinds begin 1900 de invloed van de foxtrot, Charleston- muziek en van jazz. Op zijn beurt beïnvloedde Klezmer de Amerikaanse jazz en een componist als George Gerswin in zijn 'Rapsody in blue'. We spelen graag 'Bei mir bist du shehn', waarin de jazz te herkennen is.

Als Klezmerband spelen wij graag Klezmer uit Oost-Europa, Amerika en Israel: het verschil is soms goed te horen; de Amerikaanse Klezmer klinkt veel 'show-achtiger'. De Israelische variant is in 'Hava Nagila', 'Mayim' en 'Come in peace' te herkennen. Kenmerkend bij Klezmer is de leidende rol van de klarinet.

De muzikanten van 'Jofel' zijn:

Marijke Pommerel Brouwer: cello
Caroline Kos:                      alt-saxofoon
Nathan Dillen:                     klarinet
Jolande van Baardewijk:       12-snarige gitaar.

Contact: Jolande van Baardewijk (jolande_v@hotmail.com): 0525-842604 / 06-43030185.

bach.jpg (81145 bytes)MISVERSTAND

,,Kom opa, we gaan eens naar bed".
Direct stond hij op zonder enig verzet.
,,Aan wélke kant wilt u het liefst, zuster Nel?"
,,Ú gaat naar bed, wat dénkt u wel?"

Uit: Bach kon zijn geluk niet op, door Kees van Baardewijk
Belangstelling? Maak € 4,30 (opruimprijsje) over op bankrekeing 370212037 t.n.v. C. v. Baardewijk, Apeldoorn en u ontvangt het thuis.

FISCUS

Een vrijgezelle mannetjesvis,
ontmoet tijdens het zwemmen,
een beeldig-schone vrouwtjesvis,
hij was niet meer te temmen.

Hij sprak haar aan
en vroeg meteen:
,,Mijn schat, mag ik je kussen?"
Ze zei ,,OK, maar 't kost je geld,
want de fiscus zit er tussen."

breek.jpg (59912 bytes)Uit: Breek me de bek niet open, door Meester van Takkebos.
Gedichtjes voor vriend en vijand, vooral voor hen die de Nederlandse taal liefhebben en die niet van enige humor ontbloot zijn. Ook geschikt voor onze predikantenopleidingen.
Belangstelling? Bel meester van Takkebos (Wim Rhebergen te Apeldoorn) tel.055 5333527

 

 

Neem ook eens een kijkje op kees-van.blogspot.com onder ,,Bij wijze van spreken".

   

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

17 november 2011

9e  jaargang – nummer 11

   
Met aflevering 10 namen we in juni van dit jaar voorlopig afscheid.
Maar nu gaan we weer met nieuwe moed verder.
We hopen weer op uw belangstelling. 
Blijf kijken!

HOUD U VAN KLEZMERMUZIEK?

Lijster op YouTube naar de Klezmerband Jofel.
Prachtige, vaak weemoedige, klanken.
Wie is toch die gitariste? Dat is mijn dochter Jolande.

OCH, DAT GIJ DE HEMEL SCHEURDET, DAT GIJ NEDERDAALDET.

Natuurlijk, met ingehóuden stem riep ik het toen ik die nacht voor het open raam stond. De buren hoefden het niet te horen. Maar U hebt het natuurlijk gehoord.
Want U ontgaat niets. U hoorde dat ik met zachte stem uit de diepte riep en met alle hartstocht die in me was. Waarom? Die roep werd ingegeven door verlangen.
Ik heb meermalen het gevoel niet verder te kunnen als ik niet ervaar dat U zich hoor- en loopafstand van mij bevindt. Ik ben een kind dat niet alleen kan zijn.. ,,Ik wil U nú zien, ik wil nú in uw nabijheid zijn, langer wachten kan ik niet."
Ik bad het niet alleen voor mezelf. Mijn roep, U weet het, was ook voor anderen. Het is de roep van oneindig velen.
Juist in de stilte van de nacht hoor ik mijn eigen schreeuw en ook de schreeuw van de wereld. Om verlossing. Om een uittocht uit deze gesloopte wereld. Om U.
Ik weet gelukkig maar een fractie van wat in de wereld omgaat. Wie zou alles kunnen weten en beseffen en toch verder kunnen leven?
U bént de levende, altijd aanwezige God. Uw ogen gaan over de hele wereld, U ziet alle schuilhoeken. Hoe kúnt U het verdragen wat U waarneemt .Hoe kunt U aanzien wat zich afspeelt.
O, wanneer komt U nou? Wanneer scheurt U eindelijk de hemel open en zien we U in uw overweldigende grootheid en pracht? In uw verlossende kracht.
Pas realiseerde ik me dat ik uitsluitend dacht aan ménsen, bij de voleinding van de wereld en het nieuwe begin. Alleen dat dan de boeien van ménsen verbroken worden.
Maar U gaat voor. Want als U midden onder ons bent gekomen dat wordt er niet meer gevloekt, dan wordt U niet meer gelasterd en gehoond, dan is er niemand meer die denkt U belachelijk te kunnen maken. Dan komt U eindelijk tot uw eigen recht. Dan kunt U met plezier naar ons kijken in een wereld zoals U die bedoeld had. Maar, het moet gezegd worden, dan komt er ook een eind aan de onvoorstelbare kwellingen die kinderen van U moesten en moeten ondergaan.
Dan worden kinderen niet meer veracht en worden vrouwen niet meer verkracht in angstaanjagende oorlogen. Dan kunnen beesten van mensen die geen enkele gelijkenis met U vertonen zich niet meer als ontaarden uitleven. Dan kunnen mensen elkaar niet meer verlaten en verbitterd achterlaten. Ik noem maar enkele dingen.
U schakelt dan uw en onze vijanden uit. Eindelijk zal er gerechtigheid komen en mogen we wonen op de heilige berg die de nieuwe wereld dan is.
,, Och dat Gij de hemel scheurdet"--- dat U drieënige God verscheen in heerlijkheid. Elke dag wachten is te veel.
Maar U, die de dood van de zondaar niet wil… Ja, U beslist, U bepaalt dag en uur, maar toch… wil ze nog binenhalen die tallozen die eigenlijk bij U horen, die niet gemist mogen worden met al hun gaven en mogelijkheden op de nieuwe aarde.
Here God, wij weten niet wat we behoorlijk moeten bidden, we wachten wel af want bij U is de wijsheid.
Maar kom haastig en red haastig die U lof zullen mogen toebrengen tot in eeuwigheid.

IETS HEEL ANDERS

Onlangs waren mijn vrouw en ik vijftig jaar getrouwd.
De bekende schilder Marius van Dokkum betrapte ons tijdens een innige omhelzing.

   

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

2 juni 2011

9e  jaargang – nummer 10

   
CREATIEF 

zijn is prachtig. Je kunt vol bewondering kijken naar een indrukwekkend beelhouwwerk, of naar een schilderij dat iets heel indringends vertelt, je kunt een boek of gedicht lezen dat je op een ander en nieuw spoor zet, gebouwen kunnen

een heel aparte architectuur hebben, een borduurwerk kan zich kenmerken door weldadige en warme kleuren. Creatief zijn, iets moois kunnen maken is een gave, waarmee je jezelf en anderen blij maakt.Maar ja, hoe begaafd een kunstenaar is, volmaakt is hij niet. En dat kan knagen. Bijna nooit is een kunstenaar voor honderd procent tevreden.

Deze keer een beroemd gedicht van Leo Vroman: Voor wie dit leest.
De dichter is teleurgesteld. Hij wil de lezer in het hart raken. Hij wil zien hoe geboeid en ontroerd zijn lezer is, hij zou wel onder de bladzij willen zijn om van ons gezicht te lezen hoe onze pijn smelt, hoe onze zorg verdwijnt en nog veel meer. Maar wat hem voor ogen staat lukt niet echt of toch wel een beetje? Leest u maar:

Leo Vroman: "Heus, zo zie ik er uit, ik heb het zelf gezien".




("Heus, zo zie ik er uit, ik heb het zelf gezien")

VOOR WIE DIT LEEST

Gedrukte letters laat ik U hier kijken,
maar met mijn warme mond kan ik niet spreken,
mijn hete hand uit dit papier niet steken;
wat kan ik doen? Ik kan U niet bereiken.

O, als ik troosten kon, dan kon ik wenen.
Kom, leg Uw hand op dit papier: mijn huid;
verzacht het vreemde door de druk verstenen
van het geschreven woord, of spreek het uit.

Menige verzen heb ik al geschreven,
ben menigeen een vreemdeling gebleven
en wie ik griefde weet ik niets te geven:
liefde is het enige.

Liefde is het meestal ook geweest
die mij het potlood in de hand bewoog
tot ik mij slapende voorover boog
over de woorden die Gij wakkerleest.

Ik zou wel onder deze bladzij willen zijn
en door de letters heen van dit gedicht
kijken in Uw lezende gezicht
en hunkeren naar het smelten van Uw pijn.

Doe deze woorden niet vergeefs ontwaken,
zij kunnen zich hun naaktheid niet vergeven;
en laat Uw blik hun innigste niet raken
tenzij Gij door de liefde zijt gedreven.

Lees dit dan als een lang verwachte brief,
en wees gerust, en vrees niet de gedachte
dat U door deze woorden werd gekust:
ik heb je zo lief.

Ik heb dit gedicht al vaak gelezen en elke keer moet ik aan God denken. Hij heeft ons een brief geschreven waarin zijn hele hart ligt. Lees die brief, lees mijn Woord, dringt Hij aan. En Hij kijkt mee en hoopt zo dat we moed en kracht krijgen, dat we getroost worden.
,,Ik zou wel onder deze bladzij willen zijn, want Ik hou zo van je."
U gaat naar uw werk. U begint aan uw werk thuis. En God kijkt u na God kijkt naar u met een glimlach en zegt: ,,mensje van me, Ik heb je zo lief. Wie kan je wat maken: als God voor ons is, wie zal dan tegen ons zijn?

 

Dit is voorlopig de laatste aflevering.

Over enige tijd hoop ik bij u terug te komen met m' n website in een nieuwe opzet.
Maar eerst vakantie. Als ú op vakantie gaat, wens ik u een mooie en ontspannende tijd toe.

Maar, van Pascal en Godfried Bomans hóeft u niet. U kunt uzelf ook goed wel doen door rustig thuis te blijven. ,,Cum libello in angelo" - met een boekje in een rustig hoekje (heeft iemand gezegd) kan ook heel verrijkend zijn.

Kees van Baardewijk.
 

 

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

5 mei 2011

9e  jaargang – nummer 9

   
DE NACHTEGAAL BLEEF ZINGEN

Ik wil u vetellen over Helen Berhane uit Eritrea:

Haar hart is vol van God en haar mond loopt over.
Over Hem zwijgen kan ze niet.
Ze praat en zingt over Hem als een nachtegaal en is als een engel
die helpt en troost en voor wie niets teveel is.

Nachtegaal Helen zong en zingt en blijft zingen. Ondanks dat
ze gevangen genomen is en twee jaar
in een container verbleef.
Overdags was het er gloeiend heet en 's nachts steenkoud.
Regelmatig wordt ze naar buiten gesleurd, en dan eisen wrede bewakers:
houd op met praten en zingen over God, dan ben je vrij.
Maar Hem verloochenen kan ze niet en wil ze niet, hoe zou ze?
Hoe zou ze haar Heer kunnen prijsgeven?
Dan wordt ze weer geranseld, getrapt en met knuppels geslagen.
Ze laten haar liggen, hongerig, dorstig, gewond in de brandende zon.
,,Denkt aan de gevangenen", zegt Hebreeën, alsof je met
hen gevangen was, probeer de pijn en de eenzaamheid te voelen."
Helen ligt daar met doodsangst voor de beulen, met
angst en onzekerheid. Met ondragelijke pijn.
En ze vraagt ons: ,,Als ik in de gevangenis kon zingen,
wat kunnen jullie dan wel niet met jullie vrijheid doen
ter verheerlijking van God?"

Heer, u hebt Helen gezien en al die anderen,
Kinderen van U, voor wie Christus zijn leven gaf.
En die nu hun leven voor U geven.
Wij hebben over uw grote wonderen in het verleden gezien en gelezen.
Wij verbazen ons over uw macht en kracht,
in vroeger tijd en in onze dagen.
Maar waar blijft U nú, zulk lijden als van Helen en zoveel anderen
kunt U toch niet met droge ogen aanzien?
Heer, laat uw hart spreken en kom ze te hulp die zo
onuitsprekelijk lijden, overal in de wereld die de uwe is.
In Eritrea en in de hel van Noord-Korea en in zoveel landen.
U ziet wat er in die kampen en martelkamers gebeurt.
Heer, U weet toch dat die landen voor ons onbereikbaar zijn,
Maar U kunt overal binnen komen en daarom weet niemand
als U hoe gruwelijk er geleden wordt.
Want U ziet het. U hoort het schreenuwen van de gepijnigden.
Daal haastig neer, Heer, ter verlossing, dan prijzen wij
met al wat in ons is, uw grote Naam.

WIJ ZIJN VRIJ . WAT GUNNEN WE DIE VRIJHEID GRAAG ONZE VERVOLGDE MEDEBROEDERS EN ZUSSEN. BLIJF BIDDEN! BLIJF GEVEN!

Voor veel informatie over de vervolgde kerk: www.opendoors.nl

 Nacht van het Gebed

 

  

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

21 april 2011

9e  jaargang – nummer 8

   

LENTE 

Wat hebben we al lekker kunnen ruiken aan en genieten van de lente, heerlijk. De natuur is gaan kleuren als een patiënt na lange ziekte. Ik schreef een keer over de lente:

Wat een geluk! ‘t is lente en de dagen zijn aan ’t lengen.
En boven zit de grote Schilder zijn kleuren al te mengen.
Om boom en struik weer een feestelijk uiterlijk te geven.
Ik dank U, God, dat ik ’t weer mag beleven.

Herman GorterEn nu het gedicht van deze week. Het is een fragment uit ,,Mei” geworden van Herman Gorter. Waarom zo’n overbekend gedicht? Ach, de taal is zo mooi en het loopt zo prachtig.
Een nieuw geluid? Maar dat nieuwe geluid is een al vaak gehoord geluid. Het komt van een jongen die blaast als een orgelpijp. Zijn gefluit is als een lentewind. Het al eerder gehoorde gefluit moet nieuw klinken nu bij de nieuwe lente. Hij fluit als de avondschemer al is begonnen. Er is nog een schaars licht. 
Het gefluit van de jongen brengt blijheid mee, rust, ontspanning en het reist over bruggen, over water, het komt overal. Het is een nieuw geluid dat klinkt als een oud verhaal. Dingen herhalen zich en worden nieuw. De jongen en de oudere man, jong en oud geniet van dat oude verhaal, van die nieuwe lenterust.

MEI 

(fragment)

Een nieuwe lente en een nieuw geluid:
Ik wil dat dit lied klinkt als het gefluit,
Dat ik vaak hoorde voor een zomernacht
In een oud stadje, langs de watergracht -
In huis was 't donker, maar de stille straat
Vergaarde schemer, aan de lucht blonk laat
Nog licht, en er viel een gouden blanke schijn
Over de gevels in mijn raamkozijn.
Dan blies een jongen als een orgelpijp,
De klanken schudden in de lucht zoo rijp
Als jonge kersen, wen een lentewind
In 't boschje opgaat en zijn reis begint.
Hij dwaald' over de bruggen, op den wal
Van 't water, langzaam gaande, overal
Als een jonge vogel fluitend, onbewust
Van eigen blijheid om de avondrust.
En menig moe man, die zijn avondmaal
Nam, luisterde, als naar een oud verhaal,
Glimlachend, en een hand die 't venster sloot,
Talmde een pooze wijl de jongen floot.

Herman Gorter

DE PRINS

Koos van DoorneWat is het indrukwekkendste dat je als mens mee kan maken. Dat is m.i. de geboorte van je kind en het zien sterven van een dierbare.
Het is zo aangrijpend als je een klein, nieuw mensje uit een ander mens ziet voortkomen. Wat heeft God een scheppingskracht en - macht gegeven.
Als je als vrouw en man in verwachting bent, verwacht je niet anders dan een gaaf, mooi mensje. Je rekent er gewoon op. Zo zijn we. Dat het wel eens anders kan zijn, daar denk je eenvoudig niet aan.
Maar wat ingrijpend als je moet constateren: er is wat met mijn baby. Het heeft een lichamelijk defect of een verstandelijk of beide. Wat een schok! Maar dit hadden wij niet bedoeld. Hoe moeten wij dit kindje met z' n beperkingen grootbrengen? Hoe breng ik die zware taak op?
Wat later kan er rust komen. Van Wie komt dit kindje eigenlijk? Van God toch. Zal Hij dan niet helpen en kracht geven?
En dan kun je er toe komen om God te danken en het kind als een kostbaar geschenk te beschouwen. ,,Dat willen we op ons nemen, dit geschonden kind te helpen en begeleiden."
Dit gehandicapte kind is een prinsje, een prinsesje zegt Koos van Doorne in ,,De prins."

KoosvanDprins.jpg (44185 bytes)DE PRINS

Het jongetje was achterlijk
en toch zó schoon geschapen
dat ik bij eerste aanblik niet
de diepe kloof zag gapen

die tussen hem en 't leven lag.
Eerst toen hij sprak, ontdekte
ik de onleesbare schriftuur
die zijn gelaat bedekte.

Wie peilt het leed van hem en haar
die aan dit leed zich wennen?
Verwacht niet dat u dit papier
hun ouderpijn doet kennen.

Want deze pijn kent God alleen,
Hij, tot wiens eer de jongen
werd in gehoorzaamheid gedoopt
terwijl de engelen zongen.

Neen, dit is hun en Gods geheim;
geen ander kan dit dragen
dan Hij die stierf als mensenzoon
en klaagt ons aller klagen.

Doch Hij is ook en evenzeer
de Meester aller dingen:
daarom zal Hij met sterke hand
het kwaad zijn prooi ontwringen.

Hij sloot een hecht en trouw verbond
met dit geschonden wezen;
Daarom zal Hij zowaar Hij leeft
dit mensenkind genezen.

Wanneer het nieuw Jeruzalem
zal lichten op de aarde,
zal ook dit achterlijke kind
een Koning zijn wiens waarde

door God zal worden hoog geschat:
zijn Schepper zal hem kronen;
in menselijk en hemels doen
zal hij volmaaktheid tonen.

Mijn broeder en mijn zuster die
uw bitter leed moet lijden,

begrijp, waarom ik thans niet schrei:
God zal u zeer verblijden

Gij zult uw kind aanschouwen als
een Vorst van hemelingen
die, heersend in de Gouden Stad,
Gods lof zal eeuwig zingen.

Koos van Doorne

  

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

7 april 2011

9e  jaargang – nummer 7

   

IK HEB VANDAAG 

twee goede berichten en één slecht. Eigenlijk bekende berichten en ze gaan over het hart.
Het eerste - goede bericht - is dat er duidelijk minder mensen overlijden aan hart- en vaatziekten.
medische zorgHet slechte bericht is dat vrouwen met een inhaalslag bezig zijn. Leden er lange tijd meer mannen dan vrouwen aan deze ziekten, nu lijkt het ongeveer gelijk te liggen. Deze week hoorde ik dat hart- en vaatzieken doodsoorzaak nummer 1 zijn van vrouwen.
Maar er is gelukkig een moedgevend bericht. Dat is dat we in een prachtige tijd leven wat betreft medische zorg en hulp. Wat een medicijnen en wat helpen ze vaak goed en wat een apparatuur om gebreken op te sporen.

Maar nu het gedicht. Ik lag in het ziekenhuis te wachten op een dotterbehandeling en verveelde me. Het was avond, het bezoek was vertrokken en wat nu? TV, nee, lezen bah. Toen probeerde ik wat te schrijven en het openhartige resultaat wil ik u graag laten horen.

EVEN HARDOP

Heb het hart eens
dat er niet 100% voor gaat,
bonzen, razen, overslaan, pijnlijk,
het klopt niet helemaal.
Dokter stuurt, met de stroom mee,
verkennertje naar boven.
't Gluurt overal
in boezems, aders, kamers,
rept zich van klep naar klep, en brengt
hart op de tong, rapport uit:
wegversmalling voor 90% in bocht RKSL.
Dan is het niet ver
naar intensive care.
Daar houden ze je hart vast
en onafgebroken in het oog.
Laten oren er naar hangen,
en steken er een riem onder.
Hartelijkheid alom:
kik je, dan is er direct een po
of een bo
terham, met beleg naar keus.
Ze verwijden aders, verdunnen bloed,
serveren adalat, ascal, lipitor,
En ook monocedocard, omeprazol en,
niet te vergeten,
plavix en selokeen
en wat de medicijnpot verder schaft.
En dan, fijn dat het kan,
maar toch met enig chagrijn
naar Nieuwegein.
Wacht even, eerst een mededeling:
Filevorming, er zijn nog tien bedden voor u!
Sluipwegen, vergeet het maar,
ja, wel als je eenmaal op tafel ligt en
loodgieters en bruggenbouwers hun hart
aan jou ophalen.
Of, wat ook kan,
ze laten, of het om een feestje gaat,
een ballonnetje op.
Alles in orde…
dan, zo gauw mogelijk naar huis.
Want
zoals het hart thuis tikt,
tikt het nergens.

HET IS ZEVEN UUR 

Thuiszorgengelenin de ochtend. Ik ben even wakker en draai me nog eens behagelijk om. Waar werd ik nou wakker van? O ja, van het autootje van een van de thuiszorgdames.
Wij wonen in een seniorenbuurt met veel mensen die hulp nodig hebben. Met opstaan, met aankleden en wassen, met pillen en wat niet al. En die hulp krijgen ze. Ze rijden hier af en aan, de hulpen. Wat leven we toch in een goed land, dat dit allemaal kan. Laten we het maar niet gewoon vinden. Als je hoort of leest over de arme landen ver weg of minder ver weg in Oost-Europese landen, dan kun je alleen maar concluderen: wat zijn we bevoorrecht. Daar armoe en kou, geen geld voor geneesmiddelen en hier: rijkdom en overvloed.
Maar er is niet alleen verpleegkundige hulp. Ook worden er kant-en-klare maaltijden gebracht en worden mensen opgehaald voor een uitstapje of een bezoek aan het ziekenhuis. Het houdt niet op. Elke dag weer. 
Nou ja, het was dus zeven uur.Ik kon niet meer slapen en bedacht toen een

ODE AAN DE THUISZORGENGELEN

Begint de dag nog maar net te krieken,
dan dalen op snelle engelenwieken
de thuiszorgengelen in ons buurtje neer.
Wat voor dag het mag wezen, ze zijn er weer.
Draai ík me nog eens om in m'n bed,
zíj bestormen al de seniorenflat,
en met een monter woord of gebaar
staan zij altijd voor iedereen klaar.
,,Dag mevrouw Jansen, wat zit u te gapen,
hebt u niet zo goed geslapen?
zo, eerst maar even de steunkousen aan,
dan kunt u weer een beetje lopen en staan."
,,Goede morgen, meneer van Dalen, eerst uw pillen,
voordat meneer Parkinson uw handen laat trillen."
Met raad en daad staan zij paraat,
voor iedereen in de flat en in de straat.
,,Dag meneer Smit, laat ik nou weer niet vergeten,
om eventjes netjes uw bloeddruk te meten.
Hebt u trouwens uw plaspil al op?
doen hoor, anders loopt de druk teveel op."
,,En mevrouw van der Linden,
hebt u uw bloedverdunner kunnen vinden?"
Die thuiszorgengelen willen er echt voor gaan,
gewoon… helemaal niet, een zware baan.
Zelf zullen zij nooit naar een complimentje hengelen,
dan doen wij het: hulde aan de thuiszorgengelen.

  

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

24 maart 2011

9e  jaargang – nummer 6

 
KORTGELEDEN

Jan Willem Schulte Nordholthadden wij in onze gemeente weer een z.g.,,koffie-ochtend".
Ik zat aan een tafeltje met een paar mensen, onder wie enkele weduwen. Iemand merkte op:,, Wat moeilijk, hé, als je ouder wordt: al die overlijdensberichten die je krijgt. De ene keer een familielid, dan weer een goede vriend of vriendin. Zoveel banden worden doorgesneden." Eén van de weduwen zei: ,, Het is nog moeilijker als het je eigen tent nadert. Het is nu twee jaar geleden van Piet en ik mis hem zó…" Het verdriet van iemand die alleen achterblijft is voor een ander niet te peilen. Je bent alleen en alleen met je verdriet. Het doet zo' n pijn, zo'n amputatie. Iemand anders zei dat hij wel eens piekerde hoe dat nou moest gaan wanneer hij alleen zou overblijven. En een van de dames zei: ,,Ik hoop maar dat mijn man het eerste gaat. Hij zou zich door zijn onhandigheid maar slecht kunnen redden."
Maar al is het niet zo heftig, dat het je eigen man of vrouw is die overlijdt, dan nog is het verdrietig als je weer afscheid moet nemen van iemand uit je kring.
Houdt het nooit op? Die bittere gewaarwording, dat bittere gevoel, dat het leven breekbaar is en eindig? Ja, het houdt een keer op. In principe is de dood overwonnen maar dat zie je nog niet.
De dichter van het vers van vandaag is geschokt, voor de zoveelste keer. Maar nu wel heel bijzonder. De kaart vermeldt het overlijden van een vriendinnetje van vroeger met wie het schaatsend het paradijs dacht te vinden.

KARIN IS DOOD

Het wordt routine. Er gaat bij mijn post
geen week zonder een grijsomrande brief voorbij.
Er zullen, staat er, aan uw rechterzij
duizenden vallen. Paradise lost.

Maar tot u, zegt de kalme psalmist,
zal het niet genaken. En zo leven wij ook,
als waren wij veilig onder de rook
van geruststellende woorden. Het is

onmogelijk om ooit de werkelijkheid
echt onder ogen te zien. Maar vandaag
toen jouw rouwkaart kwam, was er bij mij geen vraag
naar het mysterie van dood en tijd,

enkel verbijsterde woede. We gaan
riep ik wanhopig en theatraal,
er allemaal aan. Zie je wel. Het verhaal
wordt eentonig. Dodelijk is het bestaan.

Karin is dood, de kleine grijze dame die
ooit in een onvergankelijke staat
als rosevingerige dageraad
optrad in mijn timide eerste poëzie,

Karin is dood, en wat zij achterlaat
dat is voor mij het wijde grijze ijs
waar wij op schaatsten naar het paradijs
dat er niet was en nu niet meer bestaat.

Jan Willem Schulte Nordholt


MAG IK VANMORGEN 

beginnen met het inschoppen van een open deur? Voor kinderen zijn ouders van onvoorstelbaar veel belang.
Vaak komt moe op de eerste plaats., denk ik. Maar pa is veelal een goede tweede. Wat een herinneringen hebben veel mensen aan hun vader. Ik ook. Hij beschouwde mij als een kameraadje en nam me overal mee naar toe.
Naar het Feyenoord Stadion, naar het kanaal om te vissen, naar iemand die een bezoekje nodig had. Naar de mart. Maar thuis was er ook genoeg met hem te beleven. Toen ik klein was waste hij me, op zaterdagmiddag in een teil in de kamer. Hij kon boeiend voorlezen, net zo lang tot hijC.Buddingh' wegsukkelde in slaap.
Hij kon geweldig goed dammen en, iets heel anders, met zijn handen dankzij schaduwwerking dieren op de muur toveren. Ik probeerde het ook, maar verder dan gehandicapte monsters kwam ik niet. Er gebeurt zo veel in je leven, ook aan schokkkende dingen. Veel vergeet jemaar dit soort prachtige herinneringen raak je gelukkig nooit kwijt. 
Cees Buddingh weet er van mee te praten. Zijn vader
speelde

LEEUW EN VOSJE

hoort u maar:

Mijn vader kon zo prachtig voor leeuw spelen:
hij zat gehurkt onder de tafel, schoot
er plotseling brullend onderuit en sprong je
door heel de kamer na tot hij je had.

Zelf speelde ik, toen mijn zoons klein waren, meest
voor vosje: ik vermomde me als een oud vrouwtje,
dat om een glaasje water of 'n korst brood
kwam bedelen - en greep ze dan triomfantelijk.

Hoe lang was 'k alles bij elkaar zo bezig?
Vijf uur misschien: één honderdste pro mille
,,van deze tijd op aarde mij gegeven."

Ik heb een wereldoorlog meegemaakt
en zoveel wat enorm gewichtig leek.
Morsdood is het. Maar leeuw en vosje leven.

C.Buddingh'

  

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

10 maart 2011

9e  jaargang – nummer 5

 
BESTE BEZOEKER

In de komende tijd treft u wat gedichten aan, voorzien van een kort commentaar.
Ik spreek die uit voor ,,Groot Nieuws Radio" (1008 AM) op maandagmorgen kwart over 7. ,,Maar dat is toch in het holst van de nacht", zegt u bekommerd. Dat dacht ik ook maar de betreffende redacteur verzekerde mij dat er dan ook al uitbundig geluisterd wordt. Ik hoop dat u er plezier aan beleeft.

GEDICHTEN GROOT NIEUWS RADIO

Om te beginnen een gedicht van Neeltje Maria Min, uit de bundel ,,Voor wie ik liefheb, wil ik heten".
Deze dichteres schrijft over liefde en dood en over de verhouding tussen moeder en kind.

mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
hoe moet ik mij geborgen weten

noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

voor wie ik liefheb, wil ik heten.

Neeltje Maria Min

Neeltje Maria MinEen hartstochtelijk gedicht, een schreeuw bijna. De moeder is haar geheugen kwijt. Zelfs de naam van de dochter is ze vergeten. De dichter is wanhopig. Moeder en dochter houden van elkaar en daar hoort bij: elkaars naam noemen, elkaar bevestigen. Maar nu is de dochter haar klankbord kwijt, de verbinding met het verleden is verbroken. Ze leeft naamloos in een niemandsland.
Haar eigen kind is nog te klein om haar naam te kennen en uit te spreken. Wat een wanhoop. ,,Ik ben alleen, dakloos, geen verleden, geen heden. Wie spreekt mij aan, wie noemt mijn naam? Wie bevestigt mijn bestaan? Hoe moet ik mij geborgen weten, in de veilige bedding van de geslachten?"
De dichter wil met heel het wezen van haar bestaan gekend worden, in wat ze ten diepste is, ze wil worden aangezien, aangesproken.

Herkenbaar, hé. Dat je wil dat een ander je zíet, opmerkt, aandacht geeft. Je naam. Een van de ergste dingen in de Duitse concentratiekampen was dat je een nummer werd. Je naam werd je afgepakt en daarmee je band met het verleden.
Mensen die echt oud worden, worden bijna niet meer met hun voornaam aangesproken. Ria Borkent dichtte daarover:
,,Ze zeggen steeds meneer mevrouw / ze zeggen nooit meer jij en jou, / wie noemt er nog mijn naam?? Mijn generatie dunt zo uit / zoals mijn haar / zoals mijn huid./ Ik fluister langs het raam:/ Heer, als ik zelf mijn naam vergeet, / U weet wel hoe ik heet.
Wat treffend en direct: U weet wel hoe ik heet. Wat er ook gebeurt, God weet onze naam en vergeet die nooit meer. Stel, dat u God zou ontmoeten dan zou U Hem kunnen vragen: ,,Heer, mag ik eens in uw handen kijken?" God laat u zijn handen zien en ja hoor, uw naam staat erbij: Corry Jansen, Piet Bakker.

DE MOEDER

Een gedicht van Geerten Gossaert, dichter, essyist, historicus en politicus. Hij werd geboren in 1884. Hij kreeg grote waardering voor o.a.zijn gedicht,, De moeder".

Hij sprak en zeide
In 't zaêl zich wendend,
Vaarwel, o moeder,
Nooit keer ik weêr…
En door de lanen
Zag zij hem gaan en
Sprak geen vervloeking maar weende zeer.

Sprak geen vervloeking…
Doch, bijna blijde,
Beval den maegden:
Laat immermeer
De zetels staan en
De lampen aan en
De poort geopend, de slotbrug neer.

Een toen, na jaren,
Melaatsch, een zwerver
Ter poorte klaagde:
Uw zóon keert weer…
Zag zij hem aan en
Vond geene tranen,
Voor zoveel vréugde geen tranen meer.

Geerten Gossaert

Ouderwetse, plechtige taal. Een gedichht dus over een verloren zoon. Maar nu staat de vader niet te wachten, maar de moeder.

Geerten Gossaert

Laat ik eens proberen het gedicht hedendaags te laten klinken:

Hij zei: ,, Ma, bekijk het verder maar,
mij zie je nooit meer terug."
Hij liep de straat uit
en keek niet eens meer om.
Ze zei niets
maar huilde tot zij niet meer huilen kon.

,,Laten we", zei ze tegen haar man en kinderen,
,,laten wij zijn kamer laten zoals die is,
laten we hem nooit vergeten,
en hem altijd bewaren in ons hart."

Na járen,
stond er een zwerver voor de deur.
Stinkend en vies, niet om aan te zien.
,,Hij kon wel aids hebben", dacht ze.
Schor zei hij: ,,Ma, uw zoon."
Ze keek hem aan, omhelsde hem en huilde,
huilde tot zij niet meer huilen kon.

In onze tijd zijn er ook verloren zonen en dochters. Er zijn er die zich voornemen nooit meer naar huis terug te gaan. Er zijn er die voornamelijk thuiskomen met hun vuile was en niet veel meer dan een wasrelatie hebben. Er zijn er ook die zich in het ouderlijk huis prima voelen maar wel het huis van de Vader de rug hebben toegekeerd. Laten we voor allemaal blijven bidden. De moeder van Augustinus bad zo veel en zo intens en zei ,,Een kind van zoveel gebed kan niet verloren gaan." Augustinus werd een heel grote in Gods koninkrijk.

  

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

24 februari 2011

9e  jaargang – nummer 4

 
INTERESSANTE WEBTIPS

Christelijke startpagina www.kruislinks.nl 
Uitgebreide informatie over allerlei zaken die voor christenen van belang zijn.
www.geschiedenisvanzuidholland.nl  Klik op ,,verhalen" en u krijgt een uitgebreid artikel onder ogen over de roemruchte Rotterdamse vechter voor burgerrechten Kaat Mossel.
De publicatie van mijn hand ,,Kaat, Keet en de Kezen" is nog leverbaar. 
Maak € 11,50 over op banknummer 692060316 ING t.n.v. Van Baardewijk, Apeldoorn en u ontvangt het thuis (graag vermelden KKK).

ALTIJD EEN OVERVOLLE KERK

Charles Haddon SpurgeonAls Charles Haddon Spurgeon (1834-1892) in Londen preekte was de kerk met 3000 zitplaatsen altijd overvol. Met mensen van de straat, met kunstenaars en politici en noem maar op. De ,,prins der predikers" boeide iedereen. Nee, dat moet anders gezegd worden: hij bracht het Woord van God zo bewogen en gedreven, zo adembenemend actueel, met zoveel Geest en kracht dat mensen moésten luisteren. En zich afkeerden en bekeerden. Zelf zei hij: ,,Soms, en dan heel ernstig, moeten de heilige verborgenheden van de eeuwige toorn gepredikt worden, maar laten we veel vaker de wonderlijke liefde van God prediken."
Ik las een boekje met preken van hem: ,,Jezus Christus en dien gekruisigd". Dat er zo rijk en ontdekkend, zo geweldig ,,diep" gepreekt kan worden…
Probeer Spurgeon en u bent voor zijn prediking gewonnen.
Wat zouden verkondigers als Spurgeon in onze tijd van geloofsverlating en geestelijke armoe welkom zijn.
,,Jezus Christus en dien gekruisigd" is een uitgave van Boekhout, Tholen. ISBN 90-75957-42-4.(email pieter@boekhout.nl  www.boekhout.nl )

STERK ALS DE DOOD IS DE LIEFDE

De dood is dus als liefde wanneer hij komt. Je kunt de dood niet weerstaan, tot wat voor kunstgrepen of geneesmiddelen je ook je toevlucht neemt. Wie als sterveling is geboren, kan het geweld van de dood niet vermijden. Zo kan de wereld ook niets doen tegen het geweld van de liefde. De gelijkenis wordt immers uit het tegendeel van de dood bewezen. Zoals de dood uiterst gewelddadig is in het wegrukken, zo is de liefde uiterst krachtig in het redden.
(Augustinus)

OPEN DOORS

Open Doors staat wereldwijd op de bres voor christenen die om hun geloof worden verdrukt en vervolgd. In 1955 begon het werk als éénmansmissie van Anne van der Bijl. Hij ontdekte de nood van christenen achter het IJzeren Gordijn en maakte er vele reizen naartoe. Tegenwoordig werkt Open Doors onder meer in Azië, Afrika, Latijns Amerika en het Midden-Oosten. Waarom? Om vervolgde christenen te steunen, zodat zij in hun omgeving als christenen van betekenis kunnen zijn. Dit doet Open Doors door christenen te bemoedigen en te trainen, bijbels en christelijke boeken Open Doors te brengen en praktische hulp te bieden.
Kortom: datgene te doen wat de Vervolgde Kerk nodig heeft om vol te houden.

Dit GEBEDSHANDBOEK is een leidraad om te bidden voor de 50 landen op de Ranglijst Christenvervolging. Wilt u blijven bidden voor vervolgde christenen? Meldt u zich dan aan voor ons wekelijks gebedspunt per e-mail. Gebed overstijgt grenzen en opent gesloten deuren.
Alle info www.opendoors.nl/bid - info@opendoors.nl 

  

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

10 februari 2011

9e  jaargang – nummer 3

 
TRANEN UIT GODS KRUIK

J.J. van Es voerde een indringend gesprek met een jonge Israëli. Vervolgens schreef hij ,,Tranen uit Gods kruik."
De tekst moet dus gelezen worden als een fictieve brief van de Israëli aan de auteur. Een citaat: 

,Ik ben geschonden, geschonden door wat ik doen moest:
mij en mijn Joodse vrienden, mijn gabberim beschermen.
Begrijp jij dat wij nog hoop hebben?
Help mij om in ieder geval mijn dromen te bewaren.
En probeer mij te begrijpen.
Eén ding weet ik: dat God onze tranen in zijn
kruik doet."

 

 

 

 

Belangstelling? Maak € 2,50 over op rekening 692060316 ING Apeldoorn, t.n.v. C.v. Baardewijk (met vermeldng van naam besteller) en u ontvangt deze ,,brief" thuis.

tranen uit Gods kruik

EN DAN IETS HEEL ANDERS

Een bonte verzameling citaten en one-liners van mezelf en anderen.

Een Farizeeër bidt prachtig en zelfvoldaan. Hij veracht een ander die schuldbewust en bescheiden is en die gewoon het alfabet opzegt. Waarom het alfabet? vraagt de vrome. Antwoord: ik geef God de letters, Hij maakt er wel een gebed van.

Zijn ouderen soms ook niet schuldig aan de geloofsverlating van jongeren?

Schokkend: ouders die het niet erg betreuren dat hun kinderen ongelovig zijn geworden.

Vereniging van a.s.moeders: ,,Het gevulde buikje".

Tel uw zegeningen - bij ons een grote keus in rekenmachines.

Wie niet snel genoeg bediend wordt door God, gaat naar een andere god" (ds. J.C. Schaeffer)

,,God wil dat wij de dood als vijand zullen beschouwen en niet als haven of toevlucht" (ds. J. Koopmans)

Bericht: ,,De executie gaat niet door. Beter nog: je bent al geëxecuteerd". (Door Christus op Golgotha)  (ds. J.C. Schaeffer)

,,Als ik beter word, wat heb ik dan nog?" schreef iemand die euthanasie wilde.

Op televisie: gesprek met ouders van twee couveusekinderen, geboren uit overgebleven bevruchte ei-cellen: ,,We hadden gezegd na mislukking: we maken op wat nog in de vriezer zit."

Sommige moderne huwelijken: twee gefuseerde BV's met als doel o.a. het laten geboren worden en onderhouden van kinderen.

Gehoord: mannen zijn als uien. Je pelt vel voor vel af en wat overblijft is om te huilen.

 

  

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

20 januari 2011

9e  jaargang – nummer 2

 
PASTORALE BEZOEKERS, HET IS ER!

Wat is er? Het boek waar u als pastorale bezoeker (PB-er) ongelofelijk veel ,,plezier" van kan hebben. Overigens is het voor ieder meelevend kerklid een verrijkende uitgave.
Waar gaat het over? Over het nieuwe boek van ds. F. van Deursen - 1 Timoteüs (deel 1v van de afdeling De Heilige Schrift van de serie: De Voorzeide Leer.) Timoteüs… een jonge man die als Jood woonde tussen heidenen in Lystra, in het tegenwoordige centraal-Turkije. Timoteüs is opgeleid door Paulus en diens medewerker geworden. Médewerker.. Moet je je voorstellen, Timoteüs, jong, verlegen, niet sterk, medewerker en vertrouweling van Paulus, deze man moet pastoraal werker worden in de grote heidense stad Efeze.F. van Deursen

Als in een gezin recht en orde en warmte ontbreken, nou, berg je dan maar. Als de kerk doe-het-zelver wordt en eigen regeltjes schept wordt het in de gemeente van de levende God een troep. Regel en orde is het behoud van de gemeente.
Timoteüs: zijn taak ligt vóór hem en de ervaren Paulus weet van te voren wel wat er op zijn jonge broer en vriend afkomt. ,,Timoteüs, luister: je moet proberen duidelijk te maken wat dat is, deel van Christus' lichaam op aarde te zijn. Dat betekent dat je als christen onbegrepen bent en dat je achteruit gezet en geminacht wordt. Je moet de broeders en zusters leren om totaal anders te zijn en anders te leven dan de ongelovigen.

En ze gaan je vragen stellen, let maar op. Over hoe je met elkaar omgaat. 
In hoeverre moet je voor elkaar zorgen? Er zijn mensen nodig die geestelijk gezag hebben, hoe vind je die en aan wat voor eisen moeten ze voldoen? Hoe functioneren mannen en vrouwen in de kerk?
Hoe zich dat allemaal voltrekt is te lezen m.n. in 1 en 2 Timotheüs. Zo vormen zij voor de gemeenten van toen en nu een, zoals van Deursen zegt: ,,…een vademecum pastorale, een handleiding waaruit voorgangers en gemeenteleden kunnen leren ,,hoe men zich moet gedragen in het huis van God, dat wil zeggen de kerk van de levende God, fundament en pijler van de waarheid" (1 Tim.3:15)

Ds. van Deursen is iemand met veel wijsheid en Schriftkennis en hij heeft ons veel te bieden. Een paar citaten:
Pagina 19: ,,Dit moeten we bij de lezing van deze brief scherp voor ogen houden. God en Christus Jezus waren beide Paulus' lastgevers."
Pagina 25: ,,Ook in onze tijd wordt de kerk geconfronteerd met arrogante dwaalleraaars. Zij presenteren zich als godgeleerden, maar het Woord van God geloven en het verstaan doen zij niet echt."
Pagina 28: (over het negende gebod): ,,In onze tijd komt daar de overweldigende macht van het geschreven, gedrukte en elektronische leugen nog bij."
Pagina 39: ,,Hedendaagse evangeliepredikers worden hierdoor vermaand onze antiautoritaire en naar amusement hakende wereld geen zoetsappige boodschap en ,,gemakkelijk" geloof te verkondigen.
Pagina 126: ,,Veel moderne prediking ontbreekt het aan bijbels gezag."

Een samenvatting, van de auteur zelf: 
,,In zijn brieven aan Timoteüs en Titus houdt Paulus de kerk van alle eeuwen Gods huisorde voor, de grondregels voor de inrichting van een gezond en geordend christelijk gemeenteleven."
,,1 Timoteüs" is dus een boek over de kerk, de kerk, een schepping van God, Christus' lichaam op aarde. Maar de kerk is ,,een hinkende bruid", en tegelijk een huis om in te schuilen als het donker wordt, een veilige haven, een onderkomen en nog veel meer. 
Maar wat intens verdrietig dat er zoveel schapen zonder herder zijn, zoveel vaderlozen. Dat moet ons er toe dringen te proberen kerk te zijn in de ware betekenis. We zijn bedelaars maar laten we er alles aan doen andere bedelaars duidelijk te maken war brood te halen is.

Dit boek , dat zeker niet moeilijk leest,is een uitgave van Buijten en Schipperheijn en kost € 26,50 in een prachtige linnen band. Er is ook een paperback van € 16,50.
Pastorale bezoekers en anderen haast u het aan te schaffen. Jonge mensen: koop dit boek en lees het. Het maakt je duidelijk wat de kerk is en hoe je daar comfortabel leven kan naar Gods wijze aanwijzingen.

DE BIJBEL (be) grijpen

Het volgende boek draagt bij tot meer bijbelkennis en inzicht.

John Stott - DE BIJBEL (be) grijpen.

Waar gaat de bijbel over?
Waarom is hij geschreven?
Is de bijbel relevant en betrouwbaar?
Waarom zouden we de bijbel moeten lezen?

John Stott behandelt deze en andere vragen in dit inmiddels klassiek geworden boek dat voor het eerst in 1972 het licht zag. Met zijn gebruikelijke helderheid en gezag laat Stott het doel van de bijbel zien, vat het verhaal samen en onderzoekt de relevantie van de bijbel in zijn sociale, historische en geografische context.
Maar hierbij stopt het niet. Stott gaat verder en geeft ons de sleutels om de bijbel direct en met kracht toe te passen in ons leven.

Uit het voorwoord.
Er is maar één manier om een nieuw, duidelijk, juist en verheven beeld van Jezus te krijgen en dat is door het lezen van de bijbel.
De bijbel is als een prisma, waardoor het licht van Jezus Christus in vele mooie
kleuren wordt gebroken. De bijbel is het schilderij van Jezus Christus. We moeten
met zo' n intens verlangen op Hem zien, dat - door het genadige werk van de Heilige
Geest - Hij voor ons een levende Persoon wordt, die met ons een ontmoeting wil
Hebben en die ons met zichzelf wil vullen.

Dit helder en duidelijk geschreven is, denk ik, het beste dat ik op dit gebied gelezen heb.

,,De bijbel (be) grijpen" is een uitgave van Novapres, Hoenderloo (www.novapres.nl), het ISBN is 9789063181109

  

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

6 januari 2011

9e  jaargang – nummer 1

 
NIEUW JAAR

Webmaster Jan van Baardewijk en tekstschrijver Kees van Baardewijk wensen u/jullie een voorspoedig en gezegend nieuw jaar toe. We hopen op veel bezoeken van uw kant.

GOEDE VOORNEMENS

We leven al weer een poosje in 2011. In een nieuw jaar. We kijken er wat somber tegen aan. De wereld oogt als een zieke patiënt. Maar ja, was het ooit anders?
Als je even terugkijkt naar de drempel van het nieuwe jaar zie je daar veel mensen staan met goede voornemens. Dit moet ik het komende jaar echt gaan doen. Aan die vervelende karaktereigenschap moet ik echts iets veranderen.
Geen kwaad woord van te zeggen. Maar ja, wat komt er van terecht? Van al die mooie plannen?
Jezelf veranderen, je activiteiten op andere, betere dingen richten, bewuster leven en geloven, wat meer naar andere mensen omkijken, achter iets wat niet deugt definitief een punt zetten - wat is dat moeilijk.
Op één januari denk je: nu moet er wat veranderen. Nú. Op pak weg vijf januari merk je ineens dat je in grote lijnen gewoon op de oude voet doorgaat. En zo gaat het bijna altijd. Ook de wereld zou echt anders moeten worden. Maar wat zie je ervan?
Als christen kun je een diep hartzeer hebben over de wereld waarin je leeft. Wat leven er angstig veel mensen, jong en oud, buiten God. Het is een bitter raadsel hoe dat toch mogelijk is. Een hond en een kat kunnen niet zonder hun baasje, wat kan vooral een hond trouw zijn. Maar veel mensen zijn vervreemd van hun Maker en leiden vaak, met hun volle buik en een huis dat uitpuilt, een armoedig leven buiten Hem.
Als je er echt over nadenkt, krijg je het benauwd. Je voelt echte pijn. Ook die mensen zijn toch bedoeld voor de toekomst, om de nieuwe wereld te bevolken, waar God alles in allen is.
Je voelt je onrustig. Wat kun je dóen om een ander duidelijk te maken dat er heil is, dat het leven geen doelloze tocht is naar een einde dat letterlijk niets voorstelt.
Ik geloof dat we als christenen alles uit de kast moeten halen om te getuigen van Christus en zijn liefde. Al die gelovige jongeren en ouderen die zich op allerlei manieren inzetten. Laten ze alsjeblieft doorgaan met woorden en met het Woord, met acties, met evangelisatie-kinderclubs, met gastvrije kerken.
Maar we weten dat het vaak ploegen op rotsen is: zo te merken zitten er zo weinig mensen te wachten op een liefhebbende God. Ze kénnen Hem niet en zijn volgelingen op aarde leven ook nog al eens onder de geestelijke armoedegrens. En wat een misstanden zijn er ook in de kerk. Als christenen zijn we niet altijd zo aantrekkelijk.
Maar ik geloof ook in toenemende mate dat woordeloos getuigen, door de manier waarop je je gedraagt, door wat je uitstraalt minstens zo belangrijk is. Als christen moet je ook op je lichaamstaal letten.
Eigenlijk moet Christus a.h.w. door je heen lichten. Een jonge dominee vertelde me eens dat een catechisante tegen hem gezegd had: ,,Ik kan aan uw ogen zien dat u veel van de Here Jezus houdt".
Dat is een mooi voornemen voor 2011: iets van Christus proberen uit te stralen, van zijn liefde en hoop en kracht. Zodat het je omgeving niet kán ontgaan.
Ik ben zelf steeds meer onder de indruk van het bijbelwoord: ,,Niet meer ik, maar Christus leeft in mij". Dat je een beetje gaat merken dat dingen die eigenlijk niet bestaan mogen, door Christus met zachte hand weggeduwd worden en dat Hij met zijn aanwezigheid je hart en je leven schoon maakt. Dat Hij met zijn glanzende, stralende aanwezigheid in je woont.
,,Niet meer ik, maar Christus leeft in mij". Als dat, al is het maar in beginsel te zien is, dan kan een ongelovige zich gaan afvragen: Wat is er met die figuur? Die heeft iets heel moois over zich.
En als hij ons dan rekenschap vraagt dan hebben we alle gelegenheid getuigenis af te leggen van Christus, de hoop der heerlijkheid. (Col.1:27). En is hoop in deze hopeloze wereld niet het meest nodig?

Uitgesproken voor Groot Nieuws Radio

GROOT NIEUWS RADIO

Van tijd tot tijd treft u op m' n weblog aan het eind van een stukje aan: Uitgesproken voor Groot Nieuws Radio. Ik heb het genoegen hier elke week op donderdag om ongeveer tien voor twaalf een column uit te spreken.
GNR is bereikbaar op 1008 AM (www.grootnieuwsradio.nl)

HET LIED VAN DE NACHTEGAAL

Is de titel van een boekje dat geschreven is door de Eritrese Helen Berhane. Met assistentie van Emma Newrick. Ik heb het gelezen maar doet u dat maar niet. Tenminste als u erg gevoelig bent en nare dingen die u gelezen hebt niet kan vergeten… in dat geval kunt u het beter laten liggen. Het boekje schokt je diep en maakt je onrustig en de inhoud kan je dagen lang bijblijven.
Wie niet direct van zijn stuk is bij het zien en lezen van verschrikkelijke dingen moet het lezen.
Ja, sorry, maar eigenlijk wil ik die eerste zinnen weer terugnemen. Eigenlijk geloof ik dat iedereen van deze publicatie kennis zou moeten nemen. Al is het lezen moeilijk.

Voor ik verderga, iets over de inhoud.
Helen Berhane kon haar mond niet houden over God en sprak en zong overal over Hem. Ze zong het lied van de nachtegaal ondanks dat ze onvrij was. Ze was zo gedompeld in de liefde van God dat ze van Hem móest getuigen. Het kwam haar duur te staan.
Twee jaar zat ze opgesloten in een overdags hete en 's nachts steenkoude container. Ze leed honger en dorst en pijn, veel pijn. Ze bleef haar vrijheid in Christus houden en bleef over God spreken. Ze hielp waar ze kon medegevangen en was als een engel. En elke keer wilden wrede bewakers dat ze haar mond moest houden en steeds ging ze door. En steeds weer werd ze geranseld en getrapt en met knuppels geslagen. Je begrijpt niet dat iemand zo' n behandeling kan overleven en je begrijpt ook helemaal niets van bewakers die zich uitleven op een jonge, weerloze vrouw.
Ze heeft het volgehouden. Helen heeft gezegd: ,,Ik heb een boodschap voor christenen die in vrijheid leven: beschouw die vrijheid niet als vanzelfsprekend…Als ik in de gevangenis kon zingen, wat kunnen jullie dan wel niet met jullie vrijheid doen ter verheerlijking van God?"

En daarom zou iedere christen is dit geschrift moeten lezen.
Ook en vooral omdat Hebreeën 13: 3 ons oproept om aan de gevangenen te denken, "alsof ge met hen gevangen waart." Laten we eens al onze verbeeldingskracht inzetten en onszelf verplaatsen naar een gore container waarin je dag en nacht vastgeketend ligt en er af en toe uitgehaald wordt om weer geslagen en geschopt te worden. Dat kunnen we niet maar laten we het proberen.
Als je dit soort verhalen leest, kun je er niet onderuit om dagelijks te bidden voor vervolgde medechristenen. Bidden, God aanroepen of aanschreeuwen. ,,God, wreekt U het onrecht niet dat uw lieve kinderen wordt aangedaan? Here God, als wij al zo ontdaan zijn van al het leed, kunt Ú het toch zéker niet met droge ogen aanzien. Here God, wij kunnen niet doordringen tot bijvoorbeeld die gruwelijke kampen in Noord-Korea, maar Ú kunt het wel. Bevrijd uw kinderen alstublieft en verhinder het gruwelijke werk van de satan, U bent over hem toch ook Heer."
Helen is een Eritrese. Juist onlangs stond in de krant dat er nog 1500 christenen gevangen gehouden worden in cellen, zeecontainers en ondergrondse kerkers.
Tjalling Schotanus, directeur Open Doors, Nederland schreef in zijn vooraf: ,,Ik hoop dat u door het lezen van dit grootse getuigenis opophoudelijk zult bidden voor de gevangenen in Eritrea en de vele andere vervolgde christenen. Samen op de bres voor vervolgde christenen."

Als u belangstelling hebt voor dit indrukwekkende boekje van Helen Berhane: u kunt een gratis exemplaar aanvragen bij ,,Open Doors", postbus 47, 3850 AA Ermelo.

Uitgesproken voor Groot Nieuws Radio

  

reageren?  naar het gastenboek  of  per email  

 

 

Archief

Alle afleveringen van de Weblog van Kees van Baardewijk in het archief.

naar top

 

home

>

 weblog

>

weblogarchief

  

    2 0 1 2
 6 jan. - nu

2 0 1 1

 6 jan. - 29 dec

2 0 1 0

1 juli. - 23 dec

 7 jan. - 17 juni

2 0 0 9
 30 juli - 24 dec
 8 jan. - 25 juni
2 0 0 8
 4 sept. - 11 dec
 2 jan. - 28 mei
2 0 0 7
 10 jan. - 2 mei
 9 mei - 12 dec
 2 0 0 6
 11 jan. - 21 juni
 5 juli  - 18 okt
 
1 nov - 20 dec
2 0 0 5
5 januari - 6 april
13 april - 21 sept.
 5 okt. - 28 dec.
 2 0 0 4
7 jan. - 24 maart
31 maart -  30 juni
21 juli - 6 oktober
13 okt. - 22 dec
 2 0 0 3
22 febr. - 28 mei
4 juni - 17 sept
24 sept. - 17 dec

  

gastenboek

>

gedichten

>

oneliners

>

verhalen

>

boeken

>

radio

>

links

>

film

>
 

Overnemen van teksten is toegestaan met bronvermelding: www.keesvanbaardewijk.nl